Het is 25 maart 2018.
De Abel Tasman Coastal Track is de eerste van de 3 tracks die ik in maart en april 2018 in Nieuw Zeeland in 5 weken tijd heb gelopen. Een fantastische en intense ervaring die ik voor altijd met me mee draag. Het land heeft mijn hart gegrepen en laat het niet meer los.
“Aotearoa, Land van de Lange Witte Wolk” (Maori duiding)
Trackpart van The Barn naar Anchorage bay
Vanmorgen ben ik dan eindelijk begonnen aan de eerste etappe van de Abel Tasman Coastal Track (ATCT). Ik noem het maar een “trackpart” om het makkelijk te duiden en die loopt van The Barn naar Anchorage bay. Hier is het allemaal om te doen. Twee jaar van voorbereiden, zij het met tussenpozen, komt hiermee tot een eind. Je maakt je er een voorstelling van, maar niets van dat alles is vergelijkbaar met de werkelijkheid.
Verbeelding maakt plaats voor realiteit.
Omdat het maar een korte afstand is, die volgens het DOC (Department of Conservation) ongeveer 4 uur in beslag neemt, kan ik rustig aan wakker worden en inpakken. Nu is dat een gemiddelde wandeltijd dus hoelang het uiteindelijk duurt kan afwijken, maar ik ga er voor het gemak maar even vanuit. Ik hoef dus pas om 09.30u te vertrekken en heb vandaag geen haast. Voor het gemak reken ik er twee uur bovenop vanwege het maken van video en foto opname en bereken dat ik dan uiterlijk rond 16.00u aankom bij de Anchorage campsite. Ik had gehoopt dat de eerste zonnestralen de tent zou drogen, maar dat is helaas niet helemaal gelukt. Ik neem dus een gedeeltelijk natte tent mee en dat betekent dat ik extra gewicht aan mijn rugzak heb hangen en dat is iets waar ik rekening mee moet houden. Om het gewicht van de lading zo laag mogelijk te houden, rekening houdend met de compactheid, heb ik de voedselvoorraad nauwkeurig berekend voor 4 dagen en een regime samengesteld. Ik heb zakken droogvoer bij me, maar ook wat snacks voor tussendoor in de vorm van zakjes met pinda’s, mini kaasjes en worteltjes. Voor elke dag een afgemeten hoeveelheid, want onderweg is er geen optie om inkopen te doen en ik moet elke dag voldoende calorieën binnen krijgen. Het enige wat aan te vullen is, is water. Met voldoende voorraad voor alle 4 de dagen (Trackpart 1 tot en met 4) en een volle waterzak voor vandaag ben ik op weg!
Het pad begint net buiten The Barn, aan de buitenrand van Marahau en leidt me via een loopbrug en een houten walkway langs Sandy bay, die in open verbinding met de zee staat en dus onder invloed van getijden is. De weg meandert zich gestaag een weg omhoog en omlaag over de veelal groene heuvels van deze prachtige kuststreek. Het weer is sterk verbetert. De zon schijnt volop en ik heb dan ook een t-shirt met korte mouwen aangetrokken. Al snel loopt de temperatuur op tot zo’n 22 graden en beginnen de zweetdruppels langs m’n gezicht te lopen. De kustlijn volgend weet ik dat de zee er constant bij is. De ene keer zie ik haar in het volle zicht en dan weer is ze voor het oog verborgen achter het groen. Na ongeveer anderhalf uur lopen is er een mogelijkheid om af te dalen naar het strand van “Apple tree bay”, één van de vele schitterende baaien die dit nationale park z’n subtropische gezicht geeft. Via een zandpad daal ik af richting de waterlijn om even te pauzeren. Het is nog vroeg, maar een volgende mogelijkheid om te lunchen laat nog even op zich wachten. Ik besluit dan ook om hier te lunchen. Op het goudgele zand trek ik mijn shirt en sokken uit en maak een maaltijd klaar en ben een dankbare eter, genietend van de uitzicht op het azuurblauwe water.
Er is een levendig verkeer van de verschillende watertaxi-bedrijven die in dit gebied actief zijn. Boten varen af en aan om toeristen van de ene baai naar de andere te transporteren. Deze vaartuigen zijn er dan ook op ingericht om mensen op het strand af te zetten of op te pikken. Via een uitvouwbare loopplank die op het dek aanwezig is kan er een brug worden geslagen naar het strand. Tijdens mijn verblijf op dit strand zie ik dat voor mijn ogen gebeuren. Het is een bijzondere manier van taxivervoer.
Na een half uur is het genoeg geweest en pak ik mijn boeltje weer op om mijn weg te vervolgen. Het is druk op het pad want regelmatig haal ik wandelaars in of komen ze mij tegemoet. Door de warmte en de zwaarte van de rugzak zijn de laatste loodjes zwaar, temeer ook omdat het pad na de afslag naar Anchorage hut op sommige punten stijl omhoog loopt. En ik moet zeggen dat ik mn voeten begin te voelen en de rugzak me parten speelt.
Na ongeveer 5 uur bereik ik het eindpunt voor deze dag, de Anchorage campsite. Op de lokatie loop ik al snel de ranger tegen het lijf en wordt vriendelijk begroet. Later komt hij nog even langs om mijn naam op z’n lijstje af te vinken. Op het nog lege kampeerveld zoek ik een plekje uit en zet de tent meteen op, dan heb ik dat maar gedaan. Een tent opzetten in het donker is niet echt een handige bezigheid. Het terrein ligt vlak aan het strand en hoewel ik erg moe ben, ga ik er, als de tent eenmaal staat, toch even kijken.
De zon begint langzaam in te dalen richting schemering maar heeft nog steeds zijn kracht. Mijn voeten plassen door het ijskoude zeewater en dat voelt als een weldaad voor de vermoeide voeten.
Met behulp van mijn Jetboil cooker, maak ik na terugkomst een maaltijd klaar. Dat werkt snel en goed!
‘s Avonds, voor ik naar bed ga, heb ik nog even de tijd om de vlog van deze dag te maken. Ik selecteer de beelden, knip en plak wat, zet er een muziekje onder en voeg wat teksten toe… klaar is Kees! Vanwege de slechte wifi verbinding lukt het echter nog niet om hem online te zetten en ben ik genoodzaakt te wachten tot de volgende mogelijkheid, misschien morgen….
Dan volgt er weer een leuke route. Ik steek dan de Torrent bay estuary over. Dat betekent dat ik rekening moet houden met de Low-tide table. Die zegt dat er een oversteek mogelijk is tussen 1,5 uur vóór en 2 uur na 11.30u. De Ranger op de campsite geeft echter aan dat de alternatieve route via een suspensionbridge bovenlangs gaat en een mooier uitzicht geeft. Ik besluit zijn advies te volgen. Voor nu ga ik slapen, want morgen is het weer vroeg dag!
26 maart 2018.
Trackpart van Anchorage bay naar Bark bay
Omdat ik van plan was om het advies van de ranger te volgen door de alternatieve route te lopen via de suspension bridge, was het inbouwen van enige tijdreserve wel zo handig, leek me, dus ben ik vandaag optijd gaan lopen. Het slingerende pad van gisteren beleefde een vervolg en ik kreeg wederom een steile klim voor m’n kiezen.
Na een uurtje wandelen kwam ik toch aan bij de waterlijn van de Torrent bay estuary aan doordat ik waarschijnlijk een aanwijzing had gemist en dat bracht mij in een dilemma… Ga ik terug naar boven om alsnog de langere route te vinden of steek ik nu toch het wad over. Bijkomende feit was dat ik ergens onderweg mijn hoed verloren ben… Ik besluit het wad over te steken. Het is low-tide en het ziet er geschikt en leuk uit om te doen. Voor me zie ik wandelaars hetzelfde doen dus dat geeft me de inspiratie en lef om het ook te proberen! Omdat het water zich hier niet helemaal terugtrekt vond ik onderweg twee delta stromen op mijn pad die ik moest passeren, waarvan ik niet van tevoren kon inschatten hoe diep het zou zijn. Daarom was het verstandig de schoenen en sokken uit te trekken. Dus met veel gehannes lukte het me om, onder het gewicht van de zware rugzak, onder het genot van een fototoestel die wat onwillig om mijn armen bungelde en met behulp van mijn stokken, de schoenen en sokken uit te trekken en op te knopen. Omdat ik van dit moment ook nog een video opname wilde maken tbv de vlog, leek het me voor een toeschouwer een ietwat belachelijke aanblik mij te zien worstelen met mijn hele hebbe en houwe. Uiteindelijk slaagde ik er in de geulen over te steken, zonder al teveel kleerscheuren en nattigheid (Je zult maar omvallen!!).
Ook vandaag kronkelt het pad zich kilometers lang over de met groen bedekte heuvels, het blijft een schitterend gebied.
Uiteindelijk bereikte ik de campsite van Bark Bay, prachtig gelegen direct aan zandstrand. Adembenemend mooi!
Vermoeid en met pijnlijke voeten ben ik op de eerste de beste bank neergeploft. Uithijgend van de vermoeienissen van de dag en als beloning knabbel ik weer een zakje nootjes leeg met een mini kaasje als desert! Ik had mezelf opgedragen om deze snacks pas aan het einde van elke wandeldag te nuttigen en daar houd ik mij aan! Gedurende de dag kon ik mij enorm verkneukelen op het moment dat ik het extraatje op mocht eten. Er kwam een Nederlandse jongen naast me op de bank zitten, Sietse uit Bergen op Zoom, en we hadden even een kort en leuk spontaan gesprek. Als je alleen reist heb je over het algemeen een grote kans op een terloops praatje met een andere wandelaar en dat is ontzettend leuk!
De plek is werkelijk wonderschoon en ik klik me een ongeluk aan foto’s en video opnames, totdat het donker werd, mijn batterijen leeg waren en het tijd was om naar bed te gaan. ’s Nachts tikt de regen op het tentdoek.
Morgen naar de Awaroa campsite.
27 maart 2018
Trackpart van Bark bay naar Awaroa bay
Sommige mensen hebben ogenschijnlijk moeite met het rekening met anderen als het gaat om het respecteren van de nachtrust. Op de campsites langs de route is er weinig toezicht gedurende de nacht en als er dan rapalje is wat zich rumoerig laat horen tot in de late uurtjes, dan heb je vette pech! Je kunt hooguit een klacht bij de ranger neerleggen wanneer deze zich laat zien op een ander moment van de dag, maar dan is het kwaad al meestal geschied en loop je de komende dag met een extra lading, namelijk, die van het ontbreken van slaap en dat vindt ik erger dan een blaar!!
Maar goed, de tent is weer opgerold en nat onder de rugzak gehangen vanwege een flinke regenbui vannacht. De weersvoorspelling laat ook een regenachtig begin van de dag zien, dus ik hijs me in regenkleding, maar wel met de verwachting dat dat binnen een paar uur weer uitgetrokken kan worden. Met deze temperaturen wordt je sowieso nat, ook al draag je een waterdichte outfit. Is het niet door het hemelwater dan is het wel door het zweet wat zich uit de poriën perst en ter afkoeling van het lichaam dient. Een bijkomend feit is dat je gedurende de track nergens een douche vindt. Alles plakt en de eerstvolgende keer dat ik een douche tref is als ik weer terug op de campsite in Nelson ben. dat duurt dus nog een paar dagen. Je raakt er aan gewend…
De track kent weer een paar stevige pukkels. De steile paden brengen me naar hoogtes waar de vergezichten weer adembenemend zijn. Uiteraard voert het slingerende pad me ook weer terug naar zee-nivo. De paden bestaan voornamelijk uit aarde, bosgrond, kiezels, rots, water of een mix ervan.
Onderweg sprak ik een Amerikaans echtpaar opleeftijd, ik schat ze begin zeventig, waarvan de man vertelde, dat hij onlangs herstellende is geweest van een hartaanval. Soms krijg je meteen een heel levensverhaal te horen! Ze vroegen zich af of het nog ver was naar Bark bay en hoe het pad verliep. De man had duidelijk moeite met achterliggende inspanning, want hij leunde hijgend en met een nat voorhoofd op een van zijn wandelstokken. Ze waren in de veronderstelling dat het pad redelijk gelevelled was, dus vlak… Als reactie op hun vraag vertelde ik dat het nog ruim 1,5 uur duurde voor ze er waren en dat het pad “really steep” was. Daaruit trokken ze zelf al de conclusie dat het waarschijnlijk verstandiger was om rechtsomkeer te maken. Ik heb ze daarin gestimuleerd met de woorden dat het inderdaad beter was om niet verder te gaan. Je moet er toch niet aan denken dat zo’n man ergens op de route in elkaar zakt en dat jij ze niet hebt kunnen tegenhouden! Verbijsterd trek ik verder over de heuvels en laat het gesprek nog een paar keer de revue passeren. Soms is het onbegrijpelijk dat mensen zo onvoorbereid op pad gaan of misschien slecht geïnformeerd zijn.
Inmiddels is de zon weer doorgebroken. Als plek voor de lunchbreak kies ik voor de Onetahuti beach, wederom een strand wat zo in een Bounty reklame zou passen, of een FA shampoo reklame met van die rondborstige dames die ineens vanuit zee verrijzen en het strand oplopen, hun haar omhoog zwiepend… dat dus… maar goed…Ik plaats mijn zware rug zak op een tafel, kook wat water, en bereid m’n voer.
Rechts van mij zie ik tussen de bomen door Awaroa bay verschijnen, een prachtig gebied met de kenmerkende inlet, PIC een baai die onder invloed van eb en vloed dagelijks vol en leeg stroomt. Morgen maak ik gebruik van low-tide (eb) om de inlet over te kunnen steken.
Ik heb dus een tijdsafspraak met de zee! Verder afdalend naar zee nivo spreek ik een local die verteld over de recente geschiedenis van de baai. Oorspronkelijk was het privaat bezit en had niemand anders toegang dan de familie zelf. Waarschijnlijk kostte het onderhoud teveel geld, want de familie heeft het een aantal jaren geleden voor een habbekrats overgedaan aan DOC, zodat het gebied onderdeel is geworden van het Abel Tasman National Parc en dus ook onder de bescherming staat van dit department. Nu kunnen we er allemaal van genieten en mooi is het!!
Het pad kronkelt verder “steep” omlaag en ik arriveer uiteindelijk op de Awaroa campsite, wat aan de oever van de inlet is gelegen waar het nu high-tide is en dus gevuld met zeewater. De campsite is niets meer dan een klein grasveld waar een toilet gebouw en een keuken-blokhut aanwezig is, maar meer ook niet. Er zijn al wat wandelaars die hun kamp hebben gemaakt en ik doe hetzelfde. Na het eten, wat ik vanwege een flinke bui in de keuken heb klaargemaakt vul ik de rest van de tijd met werken aan mijn vlog van de dag en nog wat rondlopen in de nabije omgeving, er is veel te zien en te fotograferen! Als de duisternis invalt kruip ik kort daarna weer m’n slaapzak. Zoals bijna elke avond probeer ik nog een bladzijde in m’n boek te lezen maar al snel zijn m’n oogleden te zwaar en val ik in slaap.
28 maart 2018
Trackpart van Awaroa naar Toteranui bay
Vanmorgen heb ik ruim de tijd genomen om op te staan en in te pakken. Dat was maar goed ook want het heeft zwaar geregend vannacht en heb daardoor niet veel kunnen slapen. Ik kan de inlet volgens de low-tide tabel pas tussen 13.00u en 14.00u oversteken. Door het low-tide schema en de ochtendzon, die zich weer laat zien, heb ik ruim de gelegenheid om de natte tent in het zonnetje plaatsen om te drogen. Ik trek de haringen los, pak de tent op en sleep het naar een plek in de ochtendzon. Dat zou fijn zijn, een droge tent meenemen! Het is vandaag een korte route naar Toteranui, zo’n 1,5 uur lopen. Al met al een gemakkelijk dagje, zo lijkt het…
Door de verkregen routine bij het inpakken van de spullen ben ik al snel klaar voor de oversteek en is het nu wachten tot low-tide. Trouwens, ik merk dat ik mijn vouwbare kom mis en ik verdenk heel sterk de rondhuppelende Weka’s ervan dat ze zich, in een onbewaakt ogenblik van mijn kant, hebben ontfermd over mijn handige eet schaal met etensresten! Weka’s stelen als raven!!
Ik heb ruim de tijd om nog wat video’s en foto’s te maken, maar mijn ongeduld komt om de hoek kijken. Als er net voor low-tide wandelaars zijn die zich ongeduldig, maar voorzichtig wagen aan de oversteek, volg ik dat nauwgezet! Zodra er één de overkant bereikt, zonder al teveel problemen, het water heeft zich immers nog niet helemaal teruggetrokken naar zee, besluit ik de oversteek ook te wagen.
De schoenen heb ik nu van tevoren op de rugzak gebonden en ik loop blootvoets al soppend met de tenen in het zand naar de overkant. Onderweg vind ik passages op mijn pad waarin schelpen als messen zijn en mijn voeten teisteren. Ik moet ook enkele stromingen in geulen door waden die soms best sterk zijn. Gelukkig heb ik veel ondersteuning van mijn stokken in het vinden van balans. Ik geniet volop! Het water is koud maar de omgeving is wonderschoon!
Ik ben niet de enige loper, want ik kom menig wandelaar tegen. Na het bereiken van de overkant zoek ik net als de rest een plekje om de voeten af te drogen en de schoenen weer aan te trekken. Het is altijd weer een heel gedoe om de rugzak af te doen om daarna weer op de rug te hijsen, maar ook daar krijg ik routine in.
Ik vervolg mijn weg naar boven en vind telkens de oceaan aan m’n zij. De track van vandaag duurde volgens de beschrijvingen kort, maar omdat ik hopeloos verkeerd ben gelopen duurde het nog iets langer. Al met al was de lengte toch nog korter dan de rest van de etappes, dus ik mag niet klagen. Toteranui is een prachtige campsite met vlak gras en ik zoek een mooie plek uit aan de rand van het veld vlak bij een kraan waar ‘behandeld water’ uit komt en waar ik via een trapje zo het strand op kan lopen. Er is een keukenblok aanwezig en een douche met koud water, zo blijkt later. Ik stel het douchen toch nog maar even uit ☺.
Nadat de tent is opgezet en ik alle natte kleding uit de rugzak heb getrokken en in de zon te drogen heb gehangen, ga ik op het redelijk verlaten strand zitten en maak de laatste zak nootjes open. Ik kom er wel nog een belg tegen en heb er terloops een gesprekje mee. Hij trekt een jaar lang in Nieuw Zeeland rond en verdiend z’n geld met allerlei klussen om de kosten van de reis te dekken. Zo zijn er heel veel jonge mensen, “a working holliday”. Geweldig als je dat op die leeftijd kan doen. Voor mij is dat helaas niet meer weggelegd om meerdere redenen.
Met deze voor mij laatste etappe besluit de Abel Tasman Coastal Track en ga me voorbereiden op de Routeburn Track, daar ben ik zo nieuwsgierig naar!
Morgenochtend vertrek ik rond 11.00u met een watertaxi vanaf het strand, en vaar via open zee terug richting Marahau om van daaruit weer naar Nelson te reizen. Een vaartocht waar ik me op heb verheugd. Eerlijk gezegd ben ik er ook wel weer aan toe om de stad om me heen te hebben, te voelen. De mensen, het eten, het douchen allemaal zaken die ik onderweg mis! Het klinkt misschien gek, maar het eerste wat ik ga doen als ik uit de bus stap is ergens een kop koffie drinken… dat heb ik zo gemist!!
Ginger Jelly 
Leave a comment