Ginger Jelly

“The finest walk in the world”

In de voorbereiding wordt het overduidelijk, deze track moet en zal ik doen. Ik heb ‘m dan ook aan het eind van mijn vakantie gepland, een soort van opbouw in de spanning en intensiteit! Dat is mijn plan!

Day 25, 12 april.

Vanwege de weersvoorspellingen is het niet direct duidelijk of de hike dóór kan gaan. Er is sneeuw gevallen op de Milford road, de enige toegangsweg tot de track, en van de Kepler track, ook in Fjordlands gelegen, zijn passages afgesloten. Mijn verwachting is dat het wel eens gecanceld zou kunnen worden. Op zo’n reis als deze kun je tenslotte allerlei omstandigheden verwachten. Tijdens het rondje op mijn laatste dag in Te Anau ben ik meteen maar even bij het DOC Visitors centre binnen gestapt om geinformeerd te worden. Ze geven groen licht en de tickets voor de track en cruise zijn in mijn bezit! Het gaat dus door en ik ben blij! Morgen om 12.15u vertrekt de bus vanaf het DOC Visitors centre naar Te Anau downs en vandaar met de boot verder naar Glade Wharf, het beginpunt van de track.

Stilaan beginnen met de voorbereidingen. Het eten is al ingeslagen!

Day 26, het is 13 april.

Van Te Anau naar Glade Wharf.

Vandaag hoef ik niet echt vroeg op te staan, want de bus naar Te Anau downs vertrekt pas om 12.15h. Echter, ik ben zoals altijd vroeg wakker en het is droog buiten, dus ik kan de tent droog meenemen.

Omdat op The Milford track alleen overnachting mogelijk is in een hut, scheelt een droge tent aanzienlijk in het gewicht wat ik mee sjouw. Snel inpakken dus.

Stipt optijd vertrek ik met de bus richting Te Anau Downs, een aanlegsteiger in Lake Te Anau  van waaruit de boot naar Glade Wharf vaart, meer is het niet.

 

 

De catamaran vaart met aanzienlijke snelheid over het prachtig gelegen, met bergen omringde, Lake Te Anau naar Glade Wharf. De zon schijnt inmiddels, maar op t water in de wind voelt het koud aan. De bergen glijden in rap tempo aan ons voorbij en uiteindelijk meren we aan bij Glade Wharf en stappen aan wal. Dat men  het overall gezien een bijzondere hike vindt is te zien aan te talloze groepjes die zich verdringen bij het bord “The Milford Track”  om met een foto een bewijs af te leveren voor het thuisfront.

Van Clinton hut naar Mintaro hut.

Op weg naar Clinton hut, voor mij de eerste overnachting in een hut!

Het eerste deel is kort (1,5 uur, 5km) en vlak. Een redelijk geëffend pad loopt stroomafwaarts en evenwijdig aan de Clinton river, die zich dan ook regelmatig laat zien. Onderweg neem ik een sidetrip via de Wetland walkway, een houten voetpad op palen, die mij via bomen en struikgewas naar de Wetlands leidt, een dal met verschillende vennen en bijbehorende flora en fauna.

Het is prachtig om te zien! Zeker als de zon het dal beschijnt. Terug op de hoofdroute bereik ik na een half uur lopen de Clinton hut, mijn eerste echte kennismaking met een hut.

Al snel heb ik uitgevogeld hoe het werkt en zoek ik in mijn slaapzaal een “bunk” uit en registreer mijn naam op een lijst, zodat men weet dat ik er ben. Mijn natte, bezweette kleding, hangt buiten te drogen. Ik geniet buiten van een kop thee en de maaltijd. Het hutleven is wel een apart ding, hoor. Je ziet zo wie het vaker heeft gedaan en iedereen heeft zo zijn eigen routine. Al snel heb ik aanspraak, de tijd vliegt voorbij en voor ik het weet valt de duisternis in. Er is hier geen verlichting aanwezig, daar moet je zelf voor zorgen en dus is het snel pikkedonker… en koud! Iedereen vertrekt dan ook naar zijn of haar bed en is het binnen een half uur stil, behalve het onvermijdelijke gesnurk.

Day 27, 14 april.
Van Clinton hut naar Mintaro hut

De volgende ochtend ben ik vroeg wakker. Het was een koude nacht. Vandaag duurt de wandelroute naar Mintaro hut, zo’n 6 uur en omdat ik hier alle tijd voor wil nemen ben ik al vroeg op pad.

Vanaf de Clinton hut volg ik de Clinton river west branch stroomopwaarts naar zijn bron, lake Mintaro, die aan de voet van de Mackinnon pass ligt, een zigzag pad die je in 2 uur over de bergrug brengt naar het daarna gelegen dal waar de Arthurs river zijn weg zoekt. Die cross-over is van later zorg. Voor nu stijg ik gestaag verder in de richting van de Mintaro hut. De zon laat lang op zich wachten, door de hoge bergruggen die aan beide zijden van de Clinton Canyon omhoog rijzen. Het blijft daardoor lang koud en  grauw. De vele watervallen vullen de riviertjes die uiteindelijk de Clinton river zijn volume geeft.

Zodra de eerste zonnestralen het dal bereiken veranderd de sfeer opslag! Alles krijgt kleur en de damp die van de vochtige grond omhoog stijgt, geeft het geheel een mystieke sfeer, mede door de stralen van de zon. De temperatuur wordt aangenaam. Het laatste deel van de tocht ervaar ik als zwaar door het vele klimwerk over rotsen, de zwaarte van de rugzak en de voeten die zeer doen. Ik verlang naar rust!

Na 5,5 uur lopen  is de hut bereikt. Ik ben kapot! Mijn schoenen schuif ik ondersteboven over twee daarvoor bedoelde stokken aan de muur, de natte bezweette kleding hangt weer buiten in het zonlicht te drogen en ik kom op adem in de zuinige middagzon met thee en een versnapering, wetend dat morgen het mooiste deel van de tocht wacht… de klim naar de Mackinnon memorial, bovenaan op de Mackinnon pass.

s’ Avonds bij de dagelijkse Ranger-briefing wordt verteld dat we de volgende ochtend de hut niet mogen verlaten, voordat er groen licht is gegeven door het weerstation in Te Anau. Er wordt “severe weather’ verwacht. Veel regen, onweer en zware windstoten. Aangezien het pad naar boven nog besneeuwt is en waarschijnlijk zo glad als een ijsbaan, is het allesbehalve zeker dat we mogen vertrekken. Morgenochtend vroeg om 07.00u is de volgende briefing. Je merkt dat dit effect heeft op de groep. Voor nu duik ik er vroeg in. Morgen een spannende dag….

Day 28, 15 april

Mintaro hut – Dumpling hut

Vandaag zijn we allemaal vroeg uit de veren, want er volgt om 07.00u een belangrijke briefing, waaruit zal blijken of we de hut mogen verlaten of niet. Dit alles heeft te maken met de zware weersomstandigheden die gepaard gaat met sneeuw, zware windstoten én regen!

Uiteindelijk wordt na het ontbijt groenlicht gegeven en mogen we de hut verlaten, met een stevige waarschuwing om toch vooral voorzichtig het gladde, soms ijzige, pad naar boven te volgen en zover het kan bij elkaar te blijven  en op elkaar te letten. Zo’n waarschuwing sla je niet in de wind!

Het is fris in de vroege ochtend. Na enkele honderden meters vlakke grond, begint de klim naar boven. Hoe hoger we komen hoe meer het pad besneeuwd is en dus glad. Hier en daar zelfs spek glad! Terugkijkend, was het op sommige momenten echt gevaarlijk te noemen. Smalle besneeuwde paden en lopend langs de rand van de afgrond, maar zo de moeite waard!

Langzaam en voorzichtig, stap voor stap, schuifelend, vinden we onze weg naar de top van de bergkam en na zo’n 2,5 uur arriveren we bovenaan de McKinnon pass met The Memorial als centrale punt. Het uitzicht is werkelijk fé-no-me-naal en er volgen dan ook veel selfies en wordt de scenery driftig vereeuwigd.

 

Het geeft ons ook even de gelegenheid om op adem te komen en een versnapering te eten. Na een kort verblijf hijs ik de rugzak weer op de rug en vervolg mijn weg, de anderen volgend, in de richting van de McKinnon hut, waarvan ik nog niet zeker weet of ik daar even blijf of meteen afdaal richting Dumpling hut. Ik heb tenslotte nog een paar uur te gaan. Na een  honderdtal meters bereik ik de hut. Ik wordt meteen gewezen op de unieke lokatie van een buitentoilet. In het kleinste kamertje gezeten en door het raampje glurend heb je een uitzicht over het dal waar we uit  zijn geklommen. Ik heb nog nooit zo’n fantastisch uitzicht vanuit een toilet meegemaakt!

In de hut maak ik een lunch klaar en werk hem geroutineerd en snel naar binnen, ik moet verder. Het beklimmen van de Pass was een van de  hoogtepunten (ook letterlijk) van mijn Nieuw Zeeland reis en hij staat voor altijd in mijn geheugen gegrift!  Ook de afdaling is een heftige. Het pad omlaag is bekleed met rotsen en grove stenen en het begint te regenen om niet meer op te houden tot ik bij de Dumpling hut arriveer.

Onderweg is er nog een sidetrip van 1,5 uur naar de Sutherland falls, waarvan men zegt dat dit een absolute “Must see” is. Ik ben doodop en doordrenkt, overweeg het even, maar laat hem voor wat het is. Als een van eersten arriveer ik na een paar uur zwoegen vermoeid bij de Dumpling hut. In de gezamelijke ruimte heeft de eerste wandelaar de haard al aangestoken en ik zetel mij dankbaar op het bankje ervoor en neem gretig mijn versnaperingen tot mij. Ik heb ook het natte fototoestel  voor de haard uitgestald zodat deze de gelegenheid heeft om te drogen. Hopelijk doet ie het straks weer! Ik ben leeg…

Het houdt op met zachtjes regenen en het water plenst naar beneden. Het regent hier ongeveer 200 dagen per jaar! In de wazige verte zie ik tientallen waterstromen van de bergen afstorten, de Arthurs river vullend tot een kolkende massa. De dagelijkse briefing van een leuke ranger, brengt wederom de mededeling dat we morgenochtend tot nader orde de hut niet mogen verlaten. Met een kolkende Arthurs river in gedachten en het risico van overstromingen kan ik me daar alles bij voorstellen. Morgenochtend om 07.15u weten we meer. De avond valt en al snel trekken we ons terug in de bunkrooms om de slaap proberen te vatten.

Day 29, 16 april.
Dumpling hut – Sandfly Point

Vandaag is de laatste dag van deze track en daarmee ook de finale wandeldag van deze reis. Tenminste, dat is de verwachting. De Ranger moet eerst groenlicht geven. Gezien de zware weersomstandigheden moeten er eerst wat noten gekraakt worden. De zware regenval, zo’n 100 ml in één nachtdeel, zorgt hier en daar op de route voor wat belemmering. Ze heeft ons gisteravond enkele scenario’s geschetst. Ofwel we moeten een nacht extra blijven waar we zijn en wachten op het zakken van het waterlevel, ofwel we worden met een Heli naar een  punt gevlogen vanwaar de wandeltocht veilig vervolgd kan worden, ofwel we hebben groenlicht om gewoon op pad te gaan, maar wel met het gevolg dat we enkele rivieren moeten doorwaden. Het laatste is het geval. Daarbij speelde voor mij ook het feit dat ik optijd bij Sandfly point moest zijn voor de overtocht naar Milford Sound. Ik ga vandaag na de hike ook meteen aan boord van The Milford Mariner. Redelijk strak schema dus.  Om 07.15u klinkt het “Go!” van de ranger en ik klim meteen  in de stokken met een straf tempo. De laatste wandeldag van mij vakantie, dat is toch wel een ding, hoor! Zes uur lopen… bam!

Paralel aan het pad kolkt de Arthur’s River. De regenval van de afgelopen dagen heeft de rivier tot een nietsontziende massa gemaakt. Gelukkig voor mij is hij (nog) niet buiten zijn oevers getreden, maar het water wat van de bergen afspoelt en de rivier vult kruist regelmatig mijn pad. Soms moet ik dan ook door het water waden om aan de overkant mijn weg te kunnen vervolgen, maar de vaart blijft erin. Gaandeweg de route beginnen mijn voeten weer pijn te doen en is de rugzak een zware last, hoewel mijn tent nu droog op mijn rug hangt. Het einde van de track nadert.

De hangbrug over de Arthur’s River is ook weer een moment. Tijdens mijn voorbereidingen heb ik er afbeeldingen van gezien, maar zoals zovaak is de werkelijkheid vele malen mooier. Een kort moment blijf ik in het midden van de brug staan, genietend van het uitzicht en in de verte kondigt het onweer zich aan. Ik moet voort maken…

Ik realiseer me nog meer dat het de laatste wandeldag is en dat sterkt mijn wil om dit te volbrengen. Ik heb tijdens deze vakantie regelmatig mijn grenzen verlegd en dat merk ik lichamelijk, maar het geeft me ook een trots gevoel dat ik het heb volbracht.

Aan de overkant volg ik het bospad en volg de rivier vele kilometers de mij begeleidt helemaal tot aan Sandfly Point, het eindpunt van deze tocht en het begin van het vervolg.

Doorweekt van de regen en zweet en lichamelijk vermoeid arriveer ik triomferend bij de hut op Sandfly Point, 53,5 kilometer na de eerste stappen bij Glade Wharf. Het voelt als een overwinning, vooral op mezelf.

Het vooruitzicht dat ik later die dag op een cruiseschip zit met een eigen en douche maakt me zielsgelukkig! Met de hele groep wacht ik de komst af van de boot die ons naar Milford Sound brengt, waar het cruiseschip “The Mariner” al op ons ligt te wachten. Eenmaal op de transportboot kijk ik terug op een fantastische hike die alles in zich had. Het weer, de gevolgen ervan, de vermoeidheid, de vergezichten, het water, het avontuur! We hebben 4 dagen met elkaar opgetrokken en het is nu definitief ten einde. Van de mensen met wie ik ben opgetrokken neem ik afscheid op het busstation. Sommige vertrekken met een coach naar andere bestemmingen in NZ, maar ik heb nog een cruise te gaan, samen met nog een paar locals die net als ik The Milford Track in de benen hebben. De paar uur wachttijd die ik heb, besteed ik nuttig door me in een toilet hok om te kleden en ergens een snelle hap en wat koffie te scoren. Tussendoor doe ik ook nog even een video-editing en plaats hem online. Je kunt maar beter niet achterop raken, maar ik kan niet wachten tot het volgende en laatste deel van mijn verblijf in de Fiordlands. Daar heb ik me in het bijzonder op verheugd! Een midnight cruise door de Milford Sound.

 

Vooraf was ik wat sceptisch over de kreet “The finest walk in the world”.  Ik dacht: “Eerst zien, dan geloven”. De verschillende tracks die ik heb gelopen vind ik dan ook moeilijk te vergelijken. Elk heeft z’n eigen karakter, schoonheid en uitdagingen. The Milford track was voor mij vooral het totaal wat indruk maakte. De scenery, de route, de zwaarte van de track, de weersomstandigheden en de daaraan gekoppelde risico’s en de spanning van de te verwachten aankondigingen van de rangers, “mogen we wel of niet gaan lopen?”

Of het nu echt “The finest…” was, daar ben ik nog niet uit, maar het had wel het avontuurlijke karakter, wat ik van een track verwacht en nu ik er na een aantal maanden op terugkijk ben ik vooral trots dat ik het heb volbracht!